De meeste tuinders kwamen met de bakfiets. Enkelen met een handkar en soms was er ook een met een kruiwagen. Met deze transportmiddelen vervoerden zij diverse soorten groenten, afhankelijk van het jaargetij. Dat ging allemaal naar de veiling St. Willibrordus in Heiloo. Deze veiling was gelegen aan de Herenweg, waar nu de parkeergarage bij het station wordt gebouwd. Daar stond in de tijd waarover ik nu schrijf, ruim 50 jaar geleden, dus zeg 1956, een gebouwtje met aan voor en achterzijde grote deuren zodat de tuinders met hun waar aan de voorzijde naar binnen konden rijden en aan de achterzijde er weer uit. Als je dan kwam binnenrijden waren aan de linkerzijde de groentehandelaren en groentemannen in bankjes gezeten. Iedere plaats voorzien van een knopje om duidelijk te kunnen maken dat men een bod deed. Aan de rechterzijde stond daar de veilingmeester bij de klok. Destijds was dat de heer Schouten. Als je daar voorbij was, dan was er een loketje waarachter de administratie van de veiling gedaan werd; de heer Schuit noteerde welke handelaar of groenteman welke producten had gekocht.
In het hoogseizoen werd dagelijks twee keer een veiling gehouden: ‘s morgens om 10.00 uur en ‘s middags om 14.00 uur. ‘s Middags vooral vanwege de aardbeien. Tuinders die kwamen aangereden stelden zich in volgorde van aankomst op aan de rechterzijde, de Oostzijde, van de Herenweg. Er gold echter bepaald niet wie het eerst komt ook het eerst aan de beurt is. Nadat men zich had opgesteld kwam op zeker moment de heer Akkerman met een krijtje en nadat er vermoedelijk een loting was verricht noteerde hij op een van de bakfietsen of ander vervoersmiddel het cijfer 1 en nummerde vervolgens de rij om aan het einde gekomen door te tellen aan het begin van de rij. Hiermee gaf hij de volgorde aan waarin de tuinders de veiling mochten binnen gaan. Meestal was het een gemopper van jewelste. Men was niet tevreden als je als eerste naar binnen moest, maar ook niet als je nog een hele tijd moest wachten terwijl je zeer op tijd was aangekomen.
Op een keer was ik, als 14-jarige, met mijn bakfiets met 20 kisten sla naar de veiling. De sla bevatte in die tijd (van voor de chemische bestrijdingsmiddelen), nog wel eens luizen. Kleine groene beestjes die niet zo gemakkelijk te zien waren. Hoewel de aspirant kopers voor de start van de veiling de partijen wel langs liepen en kritisch bekeken, moesten de tuinders toch de veilingmeester melden wanneer er luizen in de sla zaten (als een soort verborgen gebrek).
In het onderhavige geval betrof het slechts enkele luisjes en omdat het een nadelig effect op de prijs kon hebben, meldde ik aan de heer Schouten bij mij binnenkomst in de veiling, zo zacht mogelijk, zodat de handelaren het niet konden horen: “20 kisten sla met heel weinig luis”. De heer Schouten nam mijn informatie over en schreeuwde keihard door de veiling, terwijl hij het wiel en daarmee de klok aan het draaien zette : “20 kisten sla , van Cor Kuijper met een sporadisch pietje; 1/2 centen (afronding op 1/2 centen) de krop”.
Ik verlamde, het accent kwam daarmee op de luizen te liggen wat juist niet mijn bedoeling was. Ik vreesde voor een zeer lage prijs of doordraaien als er helemaal geen belangstellende was. Gelukkig, een groenteboer vond kennelijk de luis geen onoverkomelijk probleem, drukte op de knop bij 4 centen, mijn sla werd verkocht voor 4 centen per krop. Hij nam 8 kisten af. De veilingmeester draaide nogmaals aan de klok, de volgende 12 kisten werden verkocht voor eveneens 4 cent per krop. Ik mocht doorrijden in de veiling, nam bij de heer Schuit mijn briefje waarop de kopers vermeld stonden in ontvangst. Vervolgens kon ik op aanwijzing van de heer Akkerman mijn lading lossen op het terrein achter de veiling, op de plaatsen van de kopers van mijn sla.
Na nog lege kisten te hebben opgehaald voor het oogsten de volgende dag, bakfietste ik naar huis en berekende wat de opbrengst was van de dag. Elke kist bevatte 20 kroppen, dus f 16,-.
Thuis deed ik verslag van mijn ervaringen. Veel aandacht werd er niet aan besteed, er werd alweer gedacht aan de volgende dag en wat er dan weer naar de veiling gebracht zou worden.
Piet Kuijper.
Terug naar de startpagina.
