Wij woonden in vroeger jaren aan de Mallevoortsdijk, wij kortten het af als ´de Dijk´, later Brunoweg (onofficieel) en nog later Pastoor van Muijenweg. Ik woon er nu 62 jaar en heb in die tijd 4x een ander adres gehad zonder te verhuizen,  2x straatnaamverandering en 4 x een ander huisnummer. Aan het begin van de Dijk, hoek Westerweg, had je het kruidenierswinkeltje van Bertus Kraakman. Later is het gesloopt om de hoek ruimer te maken, dan  daarnaast het Brunogebouw en het klooster daar weer naast, de St.Agnes huishoudschool en de lagere meisjesschool, de Mariaschool.
De HSV voetbalvelden lagen daar weer naast gevolgd door een soort bosje welk gelijk liep met het voetbalterrein. Daar, in dat bosje hebben de kinderen van de buurt heel wat hutten gebouwd. Na het bosje stonden 4 huizen (die  staan er nog) dan een klein stukje land  (waar nu de Goodeslaan is) dan weer 7 huizen, ook deze staan er nog steeds. Aan de overkant tenslotte de boerderij van Pe Bakker. In die laatste 7 huizen woonden in totaal 40 kinderen, die hadden volop de ruimte om te spelen. Dat was eigenlijk het einde van Heiloo aan de westkant. Overal om ons heen was grasland.
Dirk Bruin, de melkboer, kwam alle dagen met paard en wagen met melk langs de deur, losse melk per liter, later was dat Buur. De melkwinkel was t.o. het klooster.
Bakker Jonker en Bakker Beers kwamen alle dagen met brood langs en 1 keer in de week kwam Jan Admiraal van de VIVO om het boodschappenbriefje te halen , later op de dag, meestal ´s avonds werden de boodschappen dan bezorgd.
De moeders waren altijd thuis om voor het gezin te zorgen. De kinderen hadden een zorgeloze jeugd, met vriendjes uit de buurt, touwtje springen, tikkie-de-man, opverschuildertje en niet te vergeten het hooiland. In de stuitertijd was een keer flinke ruzie om de stuiters; ik was het zo zat, dat ik het hele emmertje stuiters in de sloot heb gegooid. De kinderen heb ik verder de hele middag niet meer gezien of gehoord. Die waren aan het ´stuiters vissen´.
In mei kregen we vakantiegeld, 200 gulden. We bestelden dan 10 zak kolen bij Mors voor 140 gulden en 10 zak aardappelen uit de noord, dan kwamen we in ieder geval een stuk de winter door.
Op vakantie ging je niet, maar niemand ging van de buurt dus je miste het niet. We gingen naar de duinen en naar Bergen, een zakje snoep en een fles limonade mee. De kinderen, eigenlijk alle kinderen uit de buurt, kregen wel een zwemabonnement voor het Zomerbad. Daar gingen ze in de grote vakantie elke dag heen, weer of geen weer.
We waren in het rijke bezit dat de kinderen een fiets hadden. Mijn man haalde onderdelen van de vuilnisbelt aan de Kanaalweg en knutselde de fietsen in elkaar, een pot rode verf en wat plakplaatjes erop. De kinderen waren zo trots als een pauw. Je had weinig geld dus je werd wel handig en inventief.
De verjaardagen van de kinderen werd bij iedereen gevierd. Nee niet met bowlen of met film, maar gewoon met spelletjes in de tuin. Snoep aan de waslijn en maar happen.
Ik denk dat ze net zoveel genoten of misschien nog wel meer dan de jeugd van vandaag.
Ook de verjaardagen van de volwassenen werden gevierd, de hele buurt kwam dan bij elkaar, dat was toen heel gewoon.

Rie Bakker-van der Molen

Terug naar de startpagina.