|
|
|
Op 12 december 1944 ging ik om 07.30 uur naar mijn werk. Onderweg zag ik plotseling Duitsers met helmen op en wapens in de aanslag. Ik zag dat mensen die bij het café van Van Gemeren naar binnen wilden gaan, werden aangehouden. Als 17-jarige kon ik opgepakt worden. Bij de baas aangekomen, bleek dat daar een razzia was. Vluchten dus!
Met een paar vrienden kon ik schuilen op de zolder van het Gemeentehuis. De moeder van één van de jongens gaf ons een emmer mee als toilet. De volgende ochtend zat ie boordevol plas, zó zenuwachtig waren we kennelijk.
Uiteindelijk vonden mijn ouders het beter als ik zou onderduiken bij oom Klaas en tante Greetje in Driehuizen. Met de naderende feestdagen zou het daar veiliger zijn.
Toch dreigde ook daar een razzia . Met een andere onderduiker, die meegedaan had aan de spoorwegstaking, voeren we in een bootje, mét onze koffers, het Waarland in. Zoals afgesproken seinde oom Klaas in de nacht met een zaklamp toen de kust veilig was.
In februari 1945 was het in Heiloo wat rustiger en kon ik naar huis. Toch moest ik nog een paar maanden binnenblijven, wat mij als jonge man erg zwaar viel. Gelukkig vond mijn vader thuiswerk voor mij: in de schuur ging ik klompen verzolen. Van de boeren in de omgeving kwamen zakken met kapotte klompen binnen. In ruil voor de reparatie kregen wij melk en eieren. Dat kwam goed van pas, want in november 1944 was mijn jongste zusje geboren.
Dat de oorlog voor mij ook een lichtpuntje had, besefte ik pas later. Veel Egmonders moesten evacueren in verband met de kustlijnverdediging. Dagelijks kwam een lief Egmonds meisje voorbij dat tijdelijk in de Nic. Beetsweg woonde. Zij zag mij nooit want ik mocht niet te dicht bij het raam komen, voor mijn eigen veiligheid en voor die van een joods meisje dat bij ons zat ondergedoken.
Bij één van de bevrijdingsfeesten durfde ik haar ten dans te vragen en toen wij tegen sluitingstijd een ommetje maakten, sloeg de vlam over. Op 2 augustus 1950, toen ik terug kwam van mijn diensttijd in Nederlands-Indië, traden we in het huwelijk.
Na 55 gelukkige huwelijksjaren is zij overleden en ik mis haar nog elke dag.
J. Klaver.
Terug naar de startpagina.
|
|
|
|
 |
|