Nooit heeft Gerrit erover gepraat. En och, waarom zou hij? Bepaald gezocht had hij het ook niet. Er zijn, zeker in een oorlog, dingen die gewoon op je weg komen, nou die doe je dan. Hij had een drukkerij hier in Heiloo. Drukte al het voorkomende drukwerk, ook voor de Gemeente. Het was in de zomer van 1940, dat ds. Bloemhoff zijn drukkerij binnenstapte, een bundel papieren uit zijn zak haalde en vroeg of hij 500 exemplaren kon drukken. Het moest een klein boekje worden over het terugtrekken van de Engelsen uit Duinkerken. Gerrit begreep meteen dat dit illegaal drukwerk zou worden. Hij zei direct ja, zonder te weten waarom. Hij voelde zich niet bepaald geroepen, maar deed gewoon z’n werk. Hij gaf wekelijks een advertentieblad met dorpsberichten uit. Daarbij probeerde hij altijd iedereen zijn woordje te laten doen, zonder eigen standpunt in te nemen. En politiek, die hield hij uit de krant, die zocht hij niet op. Met oorlog is dat anders: die zoekt jou op. Dus zocht Gerrit de oude letterbak op zolder en maakte de kleine boekjes. Gerrit begreep dat bij een eventuele huiszoeking de gebruikte broodletters hem konden verraden. De letterbak met letters werd in een kist opgeborgen en achter in de tuin begraven. De vele volgende keren werd hetzelfde ritueel toegepast. Een paar maanden later kwam Martin Zonderhuis vragen of hij maandelijks ‘De Onderduiker’ wilde drukken. Dat Zonderhuis een man was van het eerste uur uit het verzet in Heiloo, verwonderde dat hem later ook niet. Inmiddels was burgemeester Bos door de bezetter vervangen door de meer in het gareel lopende Swaalf en moesten er nieuwe verordeningen worden gedrukt. Gerrit had zich geen betere vlag voor zijn illegale lading kunnen wensen. Ook heeft Gerrit voor het ondergrondse blad ‘Trouw’ gedrukt. In Haarlem was de zaak verraden en via een familie Homburg kwamen ze bij hem terecht. Drie keurig geklede heren, ‘Of hij wel eens wat illegaal drukte’. Gerrit hield zich van de domme, totdat de mannen ten einde raad vroegen of hij de familie Homburg kende. Die nacht werd ‘Trouw’ in Heiloo gedrukt en de volgende ochtend eigenhandig afgeleverd. Oktober ’44 viel de elektriciteit weg en daarmee ook een bron van informatie. Vanaf die tijd zorgde Gerrit voor een dagelijks bulletin op basis van een ontvanger van ene Blokker. Soms werden zijn drie medewerkers, de heren Van Bercum, Stuifbergen en Bosma, door de bezetter van straat opgepakt om in Duitsland te werk gesteld te worden. Gerrit ging dan aan Burgemeester Swaalf vertellen dat hij niet meer voor de Gemeente kon drukken. Een andere keer waren ze ‘uit huis gehaald’. Swaalf belde met zijn vrienden in Alkmaar en het werk kon worden voortgezet. Het verhaal van Gerrit Keppel, drukker en uitgever van de Uitkijkpost mocht wel eens boven water komen.

Carla van de Bibliotheek.

Terug naar de startpagina.